هزاران کارگر و دانشجو روز جمعه ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶ در شهرهای مختلف ایتالیا به خیابانها آمدند تا در اعتراض به سیاستهای اقتصادی دولت جورجیا ملونی، افزایش هزینههای زندگی و کاهش قدرت خرید خانوارها تجمع کنند. این اعتراضها همزمان با اعتصاب عمومی ۲۴ ساعته اتحادیه سراسری کار ایتالیا (CGIL)، یکی از بزرگترین تشکلهای کارگری این کشور، برگزار شد و به یکی از گستردهترین موجهای اعتراضی اخیر در ایتالیا تبدیل شد.

اتحادیه CGIL با فراخوان اعتصاب در بخشهای عمومی و خصوصی، خواستار افزایش دستمزدها، تمدید قراردادهای کاری و اصلاح سیاستهای اقتصادی دولت شده است. این اتحادیه معتقد است تورم و افزایش قیمت کالاها و خدمات، قدرت خرید کارگران و بازنشستگان را کاهش داده و برنامههای دولت برای جبران این فشارها کافی نیست. به همین دلیل، معترضان علاوه بر مطالبات مزدی، خواستار تقویت خدمات درمانی، افزایش بودجه آموزش و حمایت بیشتر از اقشار کمدرآمد شدند.
بر اساس گزارش خبرگزاری ANSA، تظاهرات در بیش از ۱۰۰ شهر و میدان ایتالیا برگزار شد. مائوریتزیو لاندینی، دبیرکل اتحادیه CGIL، شمار شرکتکنندگان را بیش از یک میلیون نفر اعلام کرد؛ آماری که از سوی این اتحادیه مطرح شده و برآورد مستقل تعداد معترضان محسوب نمیشود. رم، میلان، ناپل، جنوا، بولونیا، باری و تورین از جمله شهرهایی بودند که شاهد تجمع کارگران و دانشجویان بودند.
دانشجویان نیز در کنار کارگران در این اعتراضها حضور داشتند. آنها به کمبود بودجه آموزشی، شرایط نامناسب مدارس و دانشگاهها، دشواری تأمین هزینه مسکن و کاهش فرصتهای اقتصادی نسل جوان اعتراض کردند. این تجمعها بخشی از یک حرکت گستردهتر دانشجویی در اروپا بود که اعتراض به افزایش هزینههای زندگی و رشد مخارج نظامی را دنبال میکرد. گزارشها از برنامهریزی تجمعهای مشابه در کشورهایی مانند آلمان، فرانسه، بریتانیا، اتریش و بلژیک حکایت داشت.
یکی از محورهای اصلی اختلاف میان اتحادیههای کارگری و دولت ایتالیا، لایحه بودجه سال ۲۰۲۷ است. پارلمان این کشور در حال بررسی بسته بودجهای به ارزش حدود ۲۶ میلیارد یورو است؛ برنامهای که دولت ملونی از آن دفاع میکند، اما CGIL معتقد است منابع پیشبینیشده در آن برای حمایت از درآمد خانوارها و تأمین مالی خدمات عمومی کافی نیست. این اتحادیه همچنین خواستار اختصاص منابع بیشتر به حوزههایی مانند بهداشت، آموزش و حمایت اجتماعی شده است.
لاندینی در جریان اعتراضها تأکید کرد که مردم برای تأمین هزینههای روزمره با مشکلات جدی روبهرو هستند و افزایش دستمزدها، بهبود خدمات درمانی و فراهم کردن امکانات آموزشی مناسب برای جوانان باید در اولویت سیاستگذاری قرار بگیرد. او همچنین گفت مطالبه تغییر در میان شهروندان عادی و جوانان در سراسر اروپا رو به افزایش است.
در مقابل، آدولفو اورسو، وزیر صنعت ایتالیا، اعتصاب CGIL را اقدامی زودهنگام توصیف کرد و گفت این فراخوان پیش از مشخص شدن کامل محتوای بودجه صادر شده است. بااینحال، او از حق اعتراض و حضور شهروندان در تجمعها حمایت کرد و امکان اصلاح لایحه بودجه در جریان بررسی پارلمانی را نیز مطرح دانست.
اتحادیههای دیگری از جمله Cobas نیز جداگانه فراخوان اعتصاب و تجمع صادر کرده بودند. اعتصاب CGIL بخشهایی مانند آموزش، بهداشت و حملونقل عمومی محلی را درگیر کرد؛ البته حملونقل هوایی و ریلی از محدوده اعتصاب اصلی این اتحادیه خارج شده بودند. بااینحال، اعتصاب جداگانه برخی تشکلهای کارگری در بخش راهآهن از شامگاه جمعه تا روز شنبه برای مسافران محدودیتهایی ایجاد میکرد.
گسترش اعتراضهای کارگری و دانشجویی در ایتالیا در شرایطی رخ میدهد که این کشور خود را برای انتخابات پارلمانی سال ۲۰۲۷ آماده میکند. افزایش هزینههای زندگی، وضعیت دستمزدها، کیفیت خدمات عمومی و نحوه تخصیص بودجه دولتی میتواند به موضوعاتی مهم در رقابتهای سیاسی پیش رو تبدیل شود. تداوم این اعتراضها همچنین نشان میدهد که اختلاف بر سر اولویتهای اقتصادی دولت ملونی فراتر از یک مناقشه بودجهای رفته و به یکی از چالشهای اجتماعی و سیاسی ایتالیا تبدیل شده است.